Delicious facebook RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 30103
تعداد بازدید : 1895

شکر

مسابقه در آیات رزق و شکر

مسابقه :
هریک از آیات زیر به دو قسمت است قسمتی برای خداوند که در موضوع روزی رساندن و یک قسمتش برای بنده خداوند است که شکر اوست در برابر نعمتهای الهی .

مسابقه:

هر یک از آیاات زیر را  دو قسمتش کنید یک قسمت برای خداوند و یک قسمت برای بنده خداوند  و بیان کنید قسمتی که مربوط به خداوند است در رابطه با چه موضوعی است و آن قسمت دیگر که برای بنده خداوند است مربوط به چه موضوعوعی است و هر قسمت را جداگانه بنویسید.

رزق و شکر

و الرّزق منّي( كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ )

 و الشكر منكم، ( وَ اشْكُرُوا لِلَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ )

{ (2) البقرة :  172-يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ وَ اشْكُرُوا لِلَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ (172)

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! از نعمتهاى پاكيزه‏اى كه به شما روزى داده‏ايم، بخوريد و شكر خدا را بجا آوريد؛ اگر او را پرستش مى‏كنيد! (172)

 

و الرّزق منّي(فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلالاً طَيِّباً   )

 و الشكر منكم، (وَ اشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ   )

 (16) النحل :  114-فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلالاً طَيِّباً وَ اشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ (114)

پس، از آنچه خدا روزيتان كرده است، حلال و پاكيزه بخوريد؛ و شكر نعمت خدا را بجا آوريد اگر او را مى‏پرستيد! (114)

 

و الرّزق منّي(كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ)

 و الشكر منكم، (وَ اشْكُرُوا لَهُ )

سبأ : 15   لَقَدْ كانَ لِسَبَإٍ في‏ مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ جَنَّتانِ عَنْ يَمينٍ وَ شِمالٍ كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ وَ اشْكُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَ رَبٌّ غَفُورٌ

همانا براى قوم سبا در محل سكونتشان نشانه‏اى (از قدرت و رحمت خدا) بود، دو تا بوستان از جانب راست و چپ (مسكنشان بود، به آنها گفتيم) از روزى پروردگارتان بخوريد و او را سپاس گزاريد، شهرى است پاكيزه و پروردگارى آمرزنده.

 


و الرّزق منّي(كُلُوا وَ اشْرَبُوا مِنْ رِزْقِ اللَّهِ)

 و الشكر منكم، (وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدينَ)

البقرة : 60   وَ إِذِ اسْتَسْقى‏ مُوسى‏ لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصاكَ الْحَجَرَ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ كُلُوا وَ اشْرَبُوا مِنْ رِزْقِ اللَّهِ وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدينَ

و (به ياد آريد) هنگامى كه موسى براى قوم خود آب طلبيد گفتيم: عصاى خود را بر آن سنگ بزن. پس دوازده چشمه از آن جوشيد (براى دوازده سبط از نسل يعقوب)، هر گروهى آبشخوار خود را شناخت، (و گفتيم) از روزى خداوند بخوريد و بياشاميد و در روى اين زمين تبهكارانه حركت نكنيد.

 

 

نتایج آیات :

1)     در کنار استفاده از  رزق و روزی الهی باید چهار  کار دیگر انجام دهیم :1- کسب حلال 2- شکر نعمت 3- عبادت و معرفت خداوند تبارک و تعالی (16) النحل :  114-فَكُلُوا ... حَلالاً طَيِّباً وَ اشْكُرُوا .... تَعْبُدُونَ 4- فساد نکردن روی زمین  (2)البقرة : 60  .... كُلُوا .... وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدينَ (سه امر ایجابی و یک امر سلبی )

2)          نقش غذای پاک و حلال در کسب عبادت حقیقی  (16) النحل :  114-فَكُلُوا ... حَلالاً طَيِّباً وَ .... تَعْبُدُونَ 

 

قضا و رضا

و القضاء منّي (  ما أَصابَ مِنْ مُصيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا في‏ أَنْفُسِكُمْ إِلاَّ في‏ كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسير)

و الرّضاء منكم،  (لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى‏ ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ)

سوره حدید آیه 22 و 23 - ما أَصابَ مِنْ مُصيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا في‏ أَنْفُسِكُمْ إِلاَّ في‏ كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسير  ببينيد هر رنجى و هر بلا                            كه آن را زمين آورد بر شما

(همانند قحطى و فقر و ستم                  كه بر مردمان ميرسد بيش و كم)

 هر آنچه ببينيد از نفس خويش                    (همانند اندوه و فكر پريش)

همه ثبت گرديده اندر كتاب                     مشخص بگرديده آن را حساب‏

 همى پيشتر زآنكه پروردگار                         جهان را نمايد چنين برقرار

  كه كارى چنين بر خداى جهان             بسى هست آسان و سهل و روان‏

(و چون حزن و اندوه و فرح و شادى بر كارهاى دنيا دل را از روى آوردن بآخرت باز ميدارد، براى اينكه مردم بدانند حوادث و پيشآمدهاى بتقدير و حكم و فرمان خداى تعالى است ميفرمايد:) هيچ مصيبت و ناپسنديده‏اى در زمين (مانند خشكسالى) و در نفسهاى شما (مانند بيمارى) نرسد مگر آنكه در كتاب (لوح محفوظ) نوشته شده (مقدّر گرديده) است، پيش از آنكه ما آن نفسها (يا آن مصيبت، يا آن زمين) را بيافرينيم، محقّقا آن نوشتن (مقدّر گرديدن) بر خدا آسان است‏

لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى‏ ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُور

(و آنها را در لوح محفوظ نوشتيم و شما را از آن آگاه ساختيم) براى اينكه اندوهناك نشويد بر آنچه از دست شما رفته، و شاد نگرديد بآنچه خدا بشما داده است (حضرت صادق عليه السّلام فرموده: چون سر مبارك حضرت سيّد الشّهداء «صلوات اللَّه عليه» را با حضرت سيّد العابدين عليه السّلام نزد يزيد آوردند، يزيد گفت: اى علىّ ابن الحسين ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ «س 42 ى 30» حضرت فرمود: چنين نيست كه تو مى‏گويى، اين آيه درباره ما فرود نيامده، آنچه درباره ما فرود آمده اين آيه است: ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها) و (چون اندوه مذموم مانع و جلوگير از اطاعت امر و فرمان خداى تعالى است، و فرح و شادى نكوهش شده فرح و شادى است كه سبب فخر و بخود نازيدن گردد ميفرمايد:) خدا هر متكبّر و گردنكش و فخر كننده (بمتاع و كالاى دنياى فانى و نيست شدنى)  را دوست  نميدارد  (از رحمت و مهربانى خود  بى‏بهره    ميگرداند) ترجمه فیض

و القضاء منّي (  ما أَصابَ مِنْ مُصيبَةٍ إِلاَّ بِإِذْنِ اللَّهِ)

و الرّضاء منكم،  (وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ)

سوره تغابن – 11 - ما أَصابَ مِنْ مُصيبَةٍ إِلاَّ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‏ءٍ عَليم‏ نه رنجى بيايد نه فقر و بلا                          مگر تحت فرمان يكتا خدا

پس آنكس كه مؤمن بگردد به وى              رضاى خدا را    بجويد ز پى‏

خدا قلب او را به تسليم و خواست             هدايت نمايد كه راهى سزاست‏

 خدا هست دانا به هر چيز هست                 عنان جهان را گرفته به دست‏

 (و چون نيكويى حال و چگونگى مؤمنين را در آخرت بيان كرد، جاى دارد كه گفته شود: پس چرا مؤمن در دنيا بفقر و درويشى و مرض و بيمارى و شدائد و سختيها گرفتار است، ميفرمايد:) مصيبت و اندوهى (فقر و دست‏تنگى و مرض و بيمارى و شدائد و سختيها بكسى) نميرسد مگر باذن و فرمان خدا (كه براى صلاح و شايستگى بندگان و امتحان و آزمايششان بصبر و شكيبايى و شكر و سپاس، اينگونه مصائب را باينان ميرساند) و هر كه بخدا ايمان آورد خداى تعالى (هنگام مصيبت و اندوه) دل او را بسوى ايمان (براى صبر و شكيبايى و شكر و سپاس و رضاء و خوشنودى) هدايت نموده و راه نمايد، و ثابت و پابرجا گرداند، و خدا بهر چيزى (بدلها و احوال و چگونگيهاى بندگان) دانا است‏ . فیض الاسلام

توضیح :

خداوند در  اين آيه مردم را دعوت مى‏كند به اينكه از تاسف و خوشحالى دورى كنند، براى اينكه آنچه به ايشان مى‏رسد، از پيش قضاءش رانده شده و ممكن نبوده كه نرسد و آنچه هم كه بايشان نمى‏رسد، بنا بوده نرسد، و تمامى حوادث مستند به قضاء و قدرى رانده شده است و با اين حال نه تاسف از نرسيدن چيزى معنا دارد و نه خوشحالى از رسيدنش و اين كار بيهوده از کسى كه به خدا ايمان دارد و زمام همه امور را بدست خدا مى‏داند شايسته نيست، هم چنان كه آيه:

 (ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ، وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ، تغابن 11 آنچه مصيبت ميرسد به اذن خدا مى‏رسد، و هر كس بخدا ايمان داشته باشد، خدا قلبش را هدايت ميكند)   هم به اين معنا اشاره دارد.

تفسير الميزان ج 1 ذيل آيه 155 بقره

یکی از الگوهای رضا به قضای الهی قصه حضرت هابیل است . با اینکه او از قابیل شجاعتر و قوی تر بود ولی دست خود را با قتل آلوده نکرد و در برابر احکام الهی در عصر خود مقام رضا را داشت و گفت ‏ ما أَنَا بِباسِطٍ يَدِيَ إِلَيْكَ لِأَقْتُلَكَ إِنِّي أَخافُ اللَّهَ رَبَّ الْعالَمينَ

مائده - 28  لَئِنْ بَسَطْتَ إِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَني‏ ما أَنَا بِباسِطٍ يَدِيَ إِلَيْكَ لِأَقْتُلَكَ إِنِّي أَخافُ اللَّهَ رَبَّ الْعالَمينَ  

البته اگر تو دستت را به سوى من دراز كنى كه مرا بكشى، من هرگز دستم را به سويت دراز نمى‏كنم كه تو را بكشم (هر چند از خود دفاع مى‏كنم) همانا من از پروردگار جهانيان مى‏ترسم.

 

توضیح قضا و قدر

«كسانی از  حضرت  علی علیه السلام  در باره  اراده و توانائى و قدرتى   كه با آن قيام و قعود مى‏كنيم»  سوال کردند . امام فرمود: «آيا توانائى تو همراه توانائى خدا است يا بدون آن» سؤال كنندگان ساكت شدند و جوابى ندادند. فرمود: «اگر بگوئى: با خدا، مسلمان نخواهى بود» و اگر بگوئى «بدون خدا» باز هم مسلمان نخواهى بود» فقالوا كيف نقول يا امير المؤمنين قال: تملكونها بالذى يملكها دونكم فان امدكم بها كان ذلك من عطائه و ان سلبها كان ذلك من بلائه انما هو المالك لما ملكم و القادر لما عليه اقدر كم، اما تسمعون ما يقول العباد و يسألونه الحول و القوة حيث يقولون: لا حول و لا قوة الا باللّه، فسئل عن تأويلها فقال لا حول عن معصية الا بعصمته و لا قوة على طاعته الا بعونه» (بحار الانوار ج 5 ص 123) اين حديث با دقت و ظرافت خاصى روح مطلب را كه (همان امر بين امرين است) بيان كرده، نخست مى‏گويد: اگر خود را در اراده و توانائى، شريك خدا بدانيد از آئين حق دور خواهيد بود زيرا كه مشركيد، و اگر خود را در برابر او قادر و توانا بدانيد آن هم يك نوع شرك (بلكه شديدتر از اول) خواهد بود. اما اگر معتقد باشيد با قدرتى كارهاى خود را انجام مى‏دهيد كه لحظه به لحظه از طرف او به شما مى‏رسد و هر لحظه بخواهد از شما باز مى‏دارد، بر آئين حق خواهيد بود، سپس جمله لا حول و لا قوة الا باللّه را به طرز جالبى به همين معنى تفسير مى‏كند كه: «بدون نگهدارى و مدد او نمى‏توانم از گناه خود دارى كنم و بدون ياريش قادر به اطاعت فرمانش نيستم»

                         ترجمه‏گوياوشرح‏فشرده‏اى‏برنهج‏البلاغه، ج 3    ، صفحه‏ى 541 n dF�T>�h��pan lang=FA style='font-family:"2 Lotus"'>  از خانه‏هاى خود رانده شدن  آل‏عمران : 195  

 

                                          4)             در راه من آزار و رنج ديدن  آل‏عمران : 195  

                                          5)             پيكار كردن  آل‏عمران : 195  

                                          6)             كشته شدن  آل‏عمران : 195  

                                          7)            جهاد با مال  و جان  التوبه 88

 

و کسانی که طاعت نداشته باشند : 

محمد :12 ........ وَ الَّذينَ كَفَرُوا يَتَمَتَّعُونَ وَ يَأْكُلُونَ كَما تَأْكُلُ الْأَنْعامُ وَ النَّارُ مَثْوىً لَهُمْ . خداوند تعالی بعد از وصف طاعت و بهشت می فرماید : و كسانى كه كفر ورزيده‏اند (از لذايذ دنيا) بهره‏مند مى‏شوند و مى‏خورند همان‏گونه كه چهارپايان مى‏خورند (خوردن و تنعّم را هدف اصلى زندگى مى‏بينند) و (سرانجام) آتش جايگاه آنهاست.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :

حديث

    أَبُو جَعْفَرٍ ع يَقُولُ إِنَّ لِجَمِيعِ شَهْرِ رَمَضَانَ لَفَضْلًا عَلَى جَمِيعِ سَائِرِ الشُّهُورِ كَفَضْلِ رَسُولِ اللَّهِ ص عَلَى سَائِرِ الرُّسُل‏

    جابر مى‏گويد: حضرت ابو جعفر امام باقر (ع) مى‏فرمود: برترى جمعه‏هاى ماه رمضان بر جمعه‏هاى ديگر ماهها، مانند برترى رسول خدا (ص) بر ديگر پيامبرا

    ثواب الأعمال و عقاب الأعمال ص 40

لينک هاي مفيد